Υπάρχουν ζωγράφοι που αποτυπώνουν τον κόσμο όπως είναι. Κι άλλοι που τον ξαναγεννούν μέσα από το φως. Ο Ουμβέρτος Αργυρός ανήκει περισσότερο στους δεύτερους.
Στους πίνακές του, το φως δεν πέφτει απλώς πάνω στα πράγματα. Τα διαπερνά. Τα μεταμορφώνει. Ένα τοπίο παύει να είναι γεωγραφία και γίνεται συναίσθημα. Μια ανθρώπινη μορφή αποδεσμεύεται από την ακινησία της και αποκτά εσωτερική ζωή. Το χρώμα άλλοτε ψιθυρίζει κι άλλοτε υψώνει τη φωνή του, σαν να επιθυμεί να διασώσει εκείνο που ο χρόνος επιμένει να αφανίσει.
Ουμβέρτος Αργυρός Εκθεση
Αυτή η αίσθηση μιας ζωγραφικής που αρνείται να περιοριστεί στην αναπαράσταση επανήλθε στις Σέρρες το απόγευμα της Δευτέρας 9 Νοεμβρίου 2026.
Στον εκθεσιακό χώρο του Κέντρου Τέχνης, Αθλητισμού και Νεότητας, ο Δήμος Σερρών και η Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Ιστορίας των Σερρών (Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.) εγκαινίασαν την έκθεση «Ουμβέρτος Σ. Αργυρός. Επίτιμος δημότης Σερρών», παρουσιάζοντας έργα του καλλιτέχνη που διατηρούνται σε ιδιωτικές συλλογές Σερραίων.
Πίνακες που για χρόνια αποτελούσαν μέρος της προσωπικής καθημερινότητας οικογενειών συναντήθηκαν σε έναν δημόσιο χώρο. Ένα κομμάτι της ιδιωτικής μνήμης έγινε, έστω για λίγες εβδομάδες, κοινό πολιτιστικό κτήμα.
Ο ζωγράφος που έμαθε να παρατηρεί το φως
Γεννημένος στην Καβάλα, με οικογενειακές ρίζες στη Νιγρίτα, ο Αργυρός ακολούθησε μια πορεία που τον οδήγησε από την Αθήνα στο Μόναχο και από την ελληνική εικαστική παράδοση στα μεγάλα ευρωπαϊκά καλλιτεχνικά κέντρα.
Μαθήτευσε κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα και τον Γεώργιο Ροϊλό, ενώ με υποτροφία συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου. Το 1929 εξελέγη καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου δίδαξε έως το 1953. Το 1959 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Η ζωγραφική του πέρασε από τον νατουραλισμό στην ελευθερία της υπαιθριστικής αντίληψης, με ξεχωριστή θέση για το φως, την ατμόσφαιρα και το χρώμα. Τοπία, προσωπογραφίες, σκηνές καθημερινής ζωής και ανθρώπινες μορφές συγκρότησαν ένα έργο πολύ ευρύτερο από τις γνωστές πολεμικές του συνθέσεις. Εθνική Πινακοθήκη+1
Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο του διατηρεί έντονη την αίσθηση της στιγμής. Σαν το βλέμμα του καλλιτέχνη να προσπαθεί να συλλάβει κάτι φευγαλέο, λίγο πριν χαθεί.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η βαθύτερη αξία της έκθεσης: δεν επιχειρεί απλώς να θυμίσει έναν αναγνωρισμένο ζωγράφο, αλλά να επανασυστήσει την ευαισθησία του………..
Η παρουσία δύο πρώην Δημάρχων της περιοχής της Νιγρίτας
Ιδιαίτερη σημασία είχε η παρουσία στα εγκαίνια δύο πρώην Δημάρχων της περιοχής της Νιγρίτας, του Δημήτρη Δάπη και του Αθανασίου Μασλαρινού, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους τη μνήμη και την καλλιτεχνική παρακαταθήκη του Ουμβέρτου Αργυρού, ενός δημιουργού με οικογενειακές ρίζες στη Νιγρίτα.
Η παρουσία τους αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς αναδεικνύει τους ιστορικούς δεσμούς του καλλιτέχνη με την ευρύτερη περιοχή και τη διαχρονική σημασία της διατήρησης της πολιτιστικής μνήμης.
Η παρουσία εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης και της πολιτικής ζωής του τόπου υπογράμμισε τον ευρύτερο χαρακτήρα της εκδήλωσης, που δεν περιορίστηκε σε μια εικαστική παρουσίαση, αλλά αποτέλεσε μια ευκαιρία επανασύνδεσης της πόλης με την πολιτιστική και ιστορική της κληρονομιά.
Και ίσως είχε τη δική του σημειολογία το γεγονός ότι δύο πρώην Δήμαρχοι της περιοχής της Νιγρίτας βρέθηκαν εκεί για να τιμήσουν έναν δημιουργό με ρίζες στον τόπο τους, την ώρα που η σημερινή Δήμαρχος της πόλης που τον είχε ανακηρύξει επίτιμο δημότη απουσίαζε. Γιατί η τιμή στην ιστορία δεν αποτυπώνεται μόνο στα ψηφίσματα, στις προσκλήσεις και στους επίσημους χαιρετισμούς. Αποτυπώνεται και στη φυσική παρουσία εκείνων που εκπροσωπούν τους θεσμούς.
(By anexartitos.gr)